nasıl parayonak bir anne oldummmm???

 

 

 

Oğlum günden güne büyüyor, 19 aylık  minik bir adam olarak evimizi ruhumuzu şenlendiriyor. Dil gelişimi gayet güzel gidiyor herşeyi çok çabuk kapıyor, ingilizce olarakta  kendini ifade etmeye  başladı. O dilinden dökülen minik kelimeler bizi öyle heyecanlandırıyor ve mutlu ediyor ki... Öte yandan gelelim esas meseleye  oğlum yine hastalandı bronşit yakamızı bırakmıyor bir türlü dün akşam siyah turp bal karışımını denedim kuru  öksürüğe iyi geliyormuş doğal antibiyotikmiş inş şifa olur oğlumada. Birtakım obsesif davranışlarım var bana çocukluğumdan yadigar birde onlara paranoyaklık eklendi.Mesela  evden en son çıkan kişi olmak istemem çünkü musluklardan ocağa prizlere kadar herşeyi defalarca kontrol ederim kapıyı kilitledikten sonrada iyice emin olmam gerekir gece uykudan öncede bu seremoni yine tekrarlanır. Bilmiyorum aranızda benim gibi olanlar var mı?  Evet paranoyak bir anneyim artık oğlum havale geçirdiğinden beri her an korku içindeyim ya tekrar geçirirse ya ben yanında olamazsam diye... Geceleri bazen uyuyamıyorum sürekli oğlumu kontrol ediyorum ateşi var mı nefes alıyor mu diye eşimde artık halime iyice üzülür oldu uyu diyor ama nafile. İşteyken  ise sürekli evi arıyorum  oğlumun sesini duyunca içim rahatlıyor.Dün gece hiç uyumadım ateşi yükselirde fark edemem diye.Havale geçiren çocuklarda değil belki ama  annelerinde kalıcı bir hasar kalıyor diyor doktorlar doğru diyorlar çünkü  her an korku panik içinde oluyorsun..İşteyken de aklım sürekli oğlumda vicdan yapıyorum yanında olamadığım için bugünde yine hasta ama ben işte olmak zorundayım onun geleceği için... İşe gelirkende hep onu arkamda göz yaşlı bırakıyorum anne diye o ağlayışını görüp kaç defa dönüyorum yoldan işe böyle çetrefilli bir iş annelik kendinden vazgeçiş,yüreğinin sızlaması, bol bol dua demek anne olmak. İşte böyle ruh halim allahım hiçbir anneyi sınamasın bu hastalıklarla bu hastalıkla uğraşanlarada acil şifalar versin. Oğlumunda inş 2 yaşına kadar  bronşitten kurulduğunu görürüz.

 Anne olunca anlarsın bazı şeyleri derler ya gerçekten öyleymiş.... Anne olunca dünyaya meydan okuyan kadın oluveriyorsun bir anda evladın için. Anne olunca minicik bir ses ve gülümseme o gün mutlu olmana yetiyormuş. Anne olunca daha güçlü ve daha umutlu adım atıyormuşsun yarınlara....

 

yarınlarda daha sağlıklı daha mutlu olabilmen dileğiyle canım oğlum gerisi hikaye

tarihten silmek istediğim gün ....

Bazı anlar vardır hayatınızda silmek isterseniz, bir daha asla hatırlamamak...Bu o anların en berbat olanıydı. Geçtiğimiz pazar oğluşumla  alışveriş merkezine gittik kuzum bir o yana bir bu yana koşturdu, tırtıla bindi, eğlendi. Daha sonra eşim geldi hep beraber yemek yedik ve eve döndük. Daha sonra her zaman yaptığım gibi oğlumu emzirdim ve oğlumu yatağına yatırdım. Her zaman oğlum uyuduktan sonra odasına girer kontrol ederim sık sık ortamı. Aradan birkaç saat geçti eşim oğlumun odasına girdi ve eşimin bağırtı sesleriyle odaya koştum oğlum eşimin kollarında baygındı, morardı bir an gözleri donuk bakıyordu sanki hayatta değildi  o an kaç kez öldüm dirildim bilmiyorum şu an bile hala o kabusu yaşıyorum. Oğlumuzu kaybediyoruz sandık ve biz kendimizden geçtik yolda hep elim minik kalbinin üstündeydi o atan  minik kalp bizi sevindirdi hemen kayınpederimi aradım apar topar hastaneye gittik oğlum havale geçirmiş halbuki ateşi yoktu . İç ateşi yükselmiş olabilir dedi doktor siz dışardan farkedemezsiniz dedi.O an feryat figan ağlayıp dualar ettim allahım çocuğumla beni sınama diye..... Oğlumla konuşmaya başladım bincini açık tutmak için  ilk başa tepki vermeyince çok korktum vücudu beyni  kalıcı bir zarar görecek diye o kadar korktum ki...Allahıma şükür yavruma birşey olmadı. 3 gece hastanede kaldık yeni yıla oğluşumla hastane odasında girdik. Hayatımın en buruk ama bir o kadar da en güzel yeni yılıydı oğlum sağlıklıydı, yanıbaşımdaydı. O kötü günden beri detaylar benim için değerini yitirdi, o kadar basit küçük değeriz şeylere  kafa yorduğumu anladım eger eşim o an odaya girmeseydi belki geç kalsaydık düşünmek bile çok acı.... Oğlumu bir saniye  bile gözümün önümden ayırmıyorum artık, odasında asla tek başına yatırmıyorum . Şu an oğlum eski performansına geri döndü yaramazlıklarına hiçç kızmıyorum artık bütün evi dağıtsın hiç mühim değil tek mühim şey onun sağlıklı mutlu büyümesi  allahım bir daha böyle anlar yaşatmasın. 2013 genel olarak kötü geçti biz hep hastanelerdeydik oğlumun kronik bronşiti var umarım 2014 bize sağlık ve huzur getirir gerisi teferruat......

seni çok seviyorum göktürk'üm, sen benimnefesim, umudum, hayat ışığımsın...rabbim bizi hiç ayırmasın